zaterdag 31 mei 2014

That's a first

Iedereen kent die avonden wel. 'Nee, we maken het niet laat, alleen een drankje in de stad en dan naar huis'.
Dat is een soort van geheime code voor 'het wordt onverwacht, een super leuke avond'. Alleen doe je net alsof je dat niet weet.

Let's start with the beginning.
Gisteravond kreeg ik van mijn lieve vriendinnetjes mijn verjaardagscadeautje. Zó leuk! Maar ik had ook niet anders verwacht van ze.. zie de foto.
Dat vond plaats op het terras onder het genot van een bittergarnituur, drankje en een knapperend vuurtje.
Na een tijdje kwamen we tot de conclusie dat de meneer achter mij toch wel vaak steeds 'onopvallend' onze richting op keek.
Dat moest natuurlijk uitgetest worden. Kloppen onze vermoedens? Ik ging naar de wc, moest langs hem lopen, deed quasi nonchalant, gaf hem een vaag glimlachje en liep naar binnen. Eenmaal terug kreeg ik de bevestiging. Onze vermoedens klopte.
Natuurlijk duurde het niet lang voordat hij een praatje aanknoopte. Subtiel als mijn vriendinnetjes zijn moesten ze écht samen naar de wc en lieten mij alleen met hem achter. Goh shitty.. vervelend.
Leuk gesprek, overeenkomsten, gelachen, complimentjes, af en toe een toevallige aanraking en vrijgezel, sounds good.
Wij gingen verkassen naar de volgende tent, of hij zo met z'n mattie ook daarheen kwam. Mattie vond het een goed idee, we zien jullie daar.
Zo gezegd, zo gedaan. Aangezien het de bedoeling was dat we alleen een drankje gingen doen en géén dansje, bleven we niet lang.
Buiten liepen we hem tegen het lijf. Toevallig.
Hij ging naar huis, wij ook, de avond was mooi geweest. Hij moest nog even terug naar z'n vriend omdat hij het pasje voor de parkeergarage was vergeten. 'Wacht even, ben zo terug'. Zijn woorden.
Braaf als we zijn bleven wij wachten, volgde hem, liep naar zn vriend en zagen hem een andere route terug nemen.
Een andere route, als in, ons ontwijkend. Verbaasd keken we hoe hij moeilijk langs de tafeltjes en stoeltjes liep, vooral niet onze kant op kijkend.
Wij stonden op de straat, de makkelijke route, en die wilde hij blijkbaar niet nemen.
Vervolgens zette hij het op een rennen.. Hij rende weg.
Hij rénde weg. Well, that's a first!

Het gesprek ging als volgt:
'Oh daar komt hij weer'
'Huh.. wat gaatie nou doen..?'
'Loopt hij nou om..?''Hij rent..?'
'Hij rent echt weg..?'
Verbaasd keken we elkaar aan. What happend met 'fijne avond, bedankt voor het lachen, doei'?

Een collega gaf de meest logische verklaring. Hij heeft vast moeite met afscheid nemen.
Ja. Dat zal het zijn.

'Good friends are like stars, you don't always see them but you know they are always there'


Geen opmerkingen:

Een reactie posten