Het begon op een mooie, zonnige dinsdag 14 juli in Zuid Frankrijk op het surfcamp Progress. Er stond die dag een bezoek aan een waterpark op de planning en daarna een surffestival in Biarritz compleet met vuurwerk vanwege de nationale feestdag. Sounds good!
Het waterpark bleek meer een waterspeeltuin te zijn. Zeg maar verwachting Efteling, Drievliet realiteit. Desalniettemin prima om een aantal uur rond te dartelen, wedstrijdjes te doen op de glijbaan en te chillen op het kunstgras. Ja, kunstgras..
Nadat iedereen alle glijbanen zo'n 6 keer had gedaan en vervolgens was opgedroogd, was het tijd om naar Biarritz te togen. And so it begins..
De bus zou ons afzetten bij de vuurtoren en 's nachts om 1u weer ophalen bij het casino. Tot dat de buschauffeur zich bedacht.
Niks 1 uur 's nachts, gewoon 11 uur 's avonds.. Kutzooi! Dag mooi vuurwerk, feestje, dansje en drankje.
Het festival was aan de aaaaaaaandere kant van de vuurtoren, dus een flinke tippel begon. Langs het afgeladen strand van Biarritz waar je bijna een nummertje moest trekken om de zee in te mogen.
Na een pitstop voor een hapje eten ging de tocht naar het festival verder. Daar afgesproken dat we een paar uur later weer bij elkaar zouden komen en gezamelijk weer de tippel terug gingen maken naar de bus.
Met een drankje van de boulevard af en op de rotsen geklommen die uitkeken over het strand en de zee waar een surfwedstrijd aan de gang was, mét een chill muziekje, fijn gezelschap en uiteindelijk een ondergaande zon. Klein geluksmomentje was het zeker.
 |
| De meisjes van Biarritz |
Er waren meer mensen die die gedachte deelden en zo ontstond het plan om niet met de bus terug te gaan, op het festival te blijven en de dag daarna terug te gaan naar het camp. Echt een goed plan.
De rest ging, enigszins mokkend, wel terug naar de bus. De party crew die overbleef, bestaande uit Ron, Hugo, Nils, Roel, Margot, 3 Zwitsers en ondergetekende, haastten zich weer terug naar de dansvloer. Zand. Danszand. Wat?
De drankjes smaakte prima, de dansjes waren fijn en de muziek was top. De party crew was all over the place waardoor iedereen kwijt was en tegelijkertijd ook weer niet. Een feestje maakte we er zeker van! Met je voeten in het zand, uitzicht over de zee en de lucht in kleuren van de ondergaande zon. Toen het eenmaal donker was, was daar ook nog het vuurwerk boven de stad wat de avond een magisch randje gaf. Een top avond so far. Little did i know..
Om half 2 was het festival opeens afgelopen. gedesillusioneerd moesten we het terrein af en rees de vraag, wat nu? De Zwitsers wisten het antwoord. 'Let's go to the beach!' Waren zij alleen even het fenomeen eb en vloed vergeten waardoor er geen strand meer was, alleen nog maar zee.. It's oke moeten ze gedacht hebben want de schoenen en shirts gingen uit, hello!, en de Zwitsers de zee in.
'Verrassend' genoeg waren een shirt en alle schoenen weg toen ze weer uit de zee kwamen waardoor het gezelschap met 3 Zwitsers zonder schoenen en een zonder shirt verder ging. Opzich geen probleem, Nils heb ik de hele vakantie alleen maar op blote voeten gezien.
Nou is dat niet het enige wat toen is kwijt geraakt. Ron had bedacht dat hij andere prioriteiten had en was verdwenen. Niet handig, maar he, hij had een punt.
Iets minder handig was dat de telefoon van Hugo waarschijnlijk in de tas van Ron zat. Eigenlijk helemaal niet handig aangezien Hugo de enige was met een telefoon, op Ron na.. Hoe we Ron weer terug gingen vinden in Biarritz werd toen een nog grotere opgave maar op dat moment geen prioriteit.
Ons plan was om naar een club te gaan en daar het feestje voort te zetten. De club die Ron noemde hebben we nooit gevonden en de club die we wel tegen kwamen mochten we niet in. Gek.. Met 4 man op blote voeten, 1 zonder shirt, 2 op slippers en in bikini met een korte broek.. Dus toen maar naar het busje van Roel en Nils die bij de vuurtoren stond. Inmiddels waren we wel halverwege maar nog steeds heul ver weg dus daar gingen we de paden op, de lanen in. De mannen hadden wederom een goed idee, 'laten we kijken of er een auto open is dan kunnen we daar in slapen'.. Hmm.. ja.. Gesterkt door het goeie idee werd iedere auto onderweg geprobeerd of die toevallig niet op slot was. Maar ze waren allemaal op slot, zo raar!
Uiteindelijk liepen we langs een hotel. Kunnen we niet gewoon een kamer nemen met zn allen? Hugo vond dat een top plan dus ging dat navragen. Maar nee, ook daar hadden we geen succes. Het hotel had een leuke verhoogde ingang met gras langs het pad. 'It looks so comfy!', zeiden de Zwitsers. Waarop een van ons zei 'joh, waarom slapen jullie daar niet'. Vonden ze echt een wereld idee, 'Its oke!' en hop voor we het wisten hadden ze een plekje uitgezocht net achter de ingang, handdoekjes er over heen en lagen er 3 Zwitsers op het gazon te slapen.
De bus van Nils en Roel stond een paar meter verder op en toen kwam het volgende probleem. Wie slaapt waar. Er pasten 3 mensen achterin de bus op de matras, dus zijn wij er met zn 4en gaan liggen en Hugo voorin. Die vond dat na 5 minuten echt een slecht idee, heeft de ligstoelen uit de bus gehaald en heeft een plekje gezocht in het park naast de bus.
Nils, Roel, Margot en ik achterin de bus. Comfortabel is anders, tegen de zijkant aangeplakt, maar we lagen allemaal netjes op een rij. Na een kwartier hadden Margot en ik de voeten van Roel in ons gezicht (hij had bedacht dat ondersteboven liggen beter was qua ruimte) en Nils deed de zeester. Super comfy..
Om 6 uur hadden Margot en ik het té warm en nog steeds geen oog dicht gedaan. Hugo kwam de bus weer in want die had ook geen topnacht op zn ligstoel in het park gehad. We besloten eruit te gaan en op zoek naar een boulangerie of supermarkt voor wat te eten en te drinken. Roel en Nils waren nog in coma dus die hebben we achtergelaten in de bus.
We liepen richting de plek waar we de Zwitsers hadden achtergelaten en vonden ze in het parkje tegenover het hotel. Een van de drie lag wederom onder z'n handdoekje opgekruld op het gras te slapen en de andere twee zaten verkreukeld naast elkaar op een bankje richting de zee te kijken. Wij er heen en vragen waarom ze daar zaten en toen kwam het. 'We were sleeping on the grass and then they put on the sprinkler system..' Op dat moment zagen we dat ze inderdaad zeiknat waren! Na heel hard gelachen te hebben, zijn we dan toch opzoek gegaan naar eten en water. De Zwitsers bleven daar. Zo gezegd, zo gedaan.
Ruim een uur hebben we door Biarritz gelopen. De stad net zo brak als wij, overal troep, verlaten, dronken mensen, uitgestorven en duidelijk dat er een feestje was gevierd. Natuurlijk was er helemaal niks open dus toen besloten om op het strand een douche te nemen bij de stranddouches om wakker te worden. Ik ben toen even de zee ingelopen en zag toen vanuit de branding de zon op komen boven Biarritz, wederom een klein geluksmomentje. Daarna onder een koude stranddouche afgespoeld en wakker geworden. Hoewel, we hadden nooit geslapen, maar dat terzijde. Vervolgens op het trapje naar het strand gezeten en gekeken naar de zee en bedacht wat nu. Ondanks de staat van zijn was dat een heel fijn momentje. Uiteindelijk toch ergens een fles water kunnen kopen en de tocht terug gemaakt naar de bus waar Roel en Nils nog lagen te slapen. We waren tot de conclusie gekomen dat ze wakker moesten worden en we terug zouden gaan naar het camp vanwaar we Ron zouden opsporen.
We liepen langs de plek waar we de Zwitsers achter hadden gelaten en die waren verdwenen. Er lag alleen nog een blauwe handdoek als teken dat ze daar wel daadwerkelijk geweest waren. Nóg een opgave erbij. Zoek de Zwitsers!
Roel en Nils wilden met geen mogelijkheid wakker worden maar na het verhaal van de Zwitsers met het sprinklersysteem moesten ze zo hard lachen dat ze wakker waren. Bedtimestories zijn overrated. Wakingupstories zijn veel beter.
Toen kwam het volgende probleem.. In de bus waren 2 plekken maar we waren nog met z'n vijven.. Na vrij kort overleg besloten dat Nils, Margot en ik achterin de bus gingen liggen en Hugo en Roel voorin. Roel ging terugrijden naar Moliets en Hugo ernaast.Vanaf het camp konden we dan Ron en de Zwitsers gaan zoeken. And so we did. Wij lagen achterin met het idee om toch nog even wat slaap te kunnen pakken.
Na niet zo heel lang rijden, geen idee eigenlijk want ik had mn ogen dicht, riep Hugo opeens SNEL, DOE WAT OVER JULLIE HEEN, VERSTOP JE!!
Wij vlogen onder het dekbed wat er lag en keken elkaar verschrikt aan. Politie.. vast!
Maar nee, het was douane. Huh? Ja, dat dachten wij ook.
Of ze iets hadden aan te geven. Enigszins gespannen omdat er 3 man achterin lag, zeiden ze neeee niks om aan te geven!
Rijbewijs tevoorschijn, waar komen jullie vandaan, waar gaan jullie naartoe enzovoorts. Het gesprek ging door in het Frans, er werd gelachen en ik dacht even dat we er mee weg gingen komen.
Toen werd er opeens gezegd dat ze de achterkant open moesten maken. Ik ben geloof ik nog nooit zo bang geweest. Margot en ik keken elkaar verschrikt aan. Ik durfde niet eens adem te halen.
Want als ze de deuren open zouden doen, lagen wij daar met zn 3en onder een dekbedje. En wat doe je dan? Blijven liggen? Of kom je tevoorschijn, VERRASSING!!
We bleven liggen, hoorden ze naar de achterkant van de auto lopen, de deuren gingen open, het dekbed omhoog en toen geschreeuw van de douaniers, dat mag niet, dat kan niet, levensgevaarlijk, weet je wel waar je mee bezig bent.. Mijn Frans is niet heel denderend maar dat verstond ik prima.
Wij moesten de bus uit. Een beetje beduusd stonden we om ons heen te kijken, we stonden in de middle of nowhere op een rotonde..
De douaniers gaven de rijbewijzen terug en zeiden dat wij moesten blijven staan en ze maar terug moesten komen om ons op te halen. Hugo en Roel stapte weer in de bus met de belofte dat ze terug zouden komen en reden snel weg.
Geen boete, geen blaastest, geen waarschuwing, niks. Het voelde alsof we door het oog van de naald waren gekropen.
En daar stonden we dan. Met z'n 3en. Op een rotonde. Om 9 uur 's ochtends. Met verder helemaal niks. Nils kwam vrij snel tot de conclusie dat zijn telefoon nog in de deur van de bus lag.. die nu weg was.. Kutzooi! De douaniers reden 5 minuten later weg.
We hadden 2 ligstoeltjes, water en wat koekjes uit de bus kunnen halen dus daar zaten we dan. Zonder telefoons. Nils in z'n boardshort op blote voeten. Margot en ik in korte broek en bikini. Op een rotonde. Nils is Vlaams en daar heet een rotonde een rond punt, zodoende hebben we rondpunt gezeten.
Aangezien Moliets nog een uur rijden was, hadden we bedacht dat we er zeker nog 2,5 uur zouden zitten voordat ze ons weer zouden oppikken. Gelukkig waren we in top gezelschap want de 3 uur die we daar hebben gezeten, hebben we ons geen moment verveeld.. Het was bijna jammer toen Hugo ons kwam halen. Gezwaaid naar iedereen die voorbij kwam, veilig achter een hekje gaan zitten, rondkunst gemaakt, moppen verteld, bijna ongelukken gezien omdat de mensen naar ons bleven kijken en eigenlijk aan een stuk door gelachen. Het schept een band, rondpunt zitten. Ik kan het iedereen aanraden.
Wij hadden de mogelijke scenario's van het vervolg van deze Hang Over 4 uitgedacht en waren tot de conclusie gekomen dat als Hugo ons zou komen halen, we waarschijnlijk niet terug zouden gaan naar Moliets maar weer naar Biarritz. Noem het een voorgevoel.
Eindelijk kwam Hugo met de bus van Ron ons halen, Roel kwam er achter aan met de bus van Nils. Het Rondpunt team werd uit elkaar gehaald na 3 innige uren.
En inderdaad. We gingen niet terug naar Moliets. Ron was gevonden, hij was in Bayonne en had daar in een hotel geslapen. Een uur.
Hugo zijn telefoon was nog steeds niet terecht dus had de telefoon van iemand van het camp mee. Nils en Roel gingen naar Moliets, wij weer terug naar af.
Nog steeds niet geslapen, niet gegeten en nog vergoord van de dag ervoor ging de zoektocht door.
Op naar Bayonne. Na een tijdje vonden we Ron daar die er niet veel frisser uitzag.
Hem in de bus getakeld en toen moesten de Zwitsers nog terug vinden. De telefoon van Hugo ging, die dus eigenlijk van David was, en dat bleek Nils te zijn die de Zwitsers had gesproken. Blijkbaar hadden die het nummer van Nils maar Nils zijn telefoon lag in de bus terwijl niemand dat wist. Om het makkelijk te houden. Anyway, de Zwitsers waren ook terecht. Op het strand in Biarritz!
Met Ron, Hugo, Margot en ik weer richting Biarritz om de Zwitsers op te halen. Onderweg Ron ingevuld wat hij gemist had, en dat was inmiddels nogal wat.
In Biarritz zaten de Zwitsers netjes op het bankje waar we ze die ochtend hadden achtergelaten, tegenover het hotel waar de sprinklers nog steeds aanstonden (of alweer?). Dit maakte de grap compleet.
Iedereen was inmiddels terecht en in de bus geladen maar niemand had nog gegeten. Dus om 14u 's middags allemaal uitgehongerd bij de Mac gezeten en daar ontbeten..
Bij de Mac iedereen bijgepraat van wat er nou eigenlijk allemaal gebeurd was en toen ein-de-lijk aan de terugreis naar Moliets begonnen.
Om half 4 's middags kwamen we weer thuis na een epic avond.
Epic Party Crew thnks for this. It was awesome! Volgend jaar weer.
It's oke!
Kutzooi!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten