Nogal een binnenkomer om mee te beginnen, i know.
Ik zal even uitleggen waar dit vandaan komt.
Vorige keer vertelde ik over mijn soon to be paleis. Daar gaat het nog steeds goed mee. Het staat wederom nog in de steigers maar het begint steeds meer op een echt huis te lijken! Ook de inhoud gaat zich invullen.. zo heb ik de kastindeling van mijn kastenkamer gekocht, spiegel voor in de badkamer en, niet geheel onbelangrijk, een doucheset.
Komende weken gaat het hard en voor ik het weet, woon ik er!
Maar vorige keer vertelde ik ook over een manspersoon die op Prins Charming leek.
Heb ik mij daar toch even op verkeken. Het bleek namelijk niets minder dan een hartendief.
En dat niet alleen. Nee, it gets worse. Mijn hartje ligt in diggelen. Honderdduizend stukjes. Vertrapt. Kapot.
De details zal ik achterwege laten, it ain't pretty. Hij heeft zich een weg weten te banen naar dat gouden kooitje waar ik angstvallig iedereen van weg hield. Eenmaal daar heb ik het op een onbewaakt ogenblik op een kiertje gelaten en toen ging het mis.
Enorm verward, verbaasd, verdrietig, gebroken, gekwetst en ook boos bleef ik achter. Terwijl ik dacht dat hij al mijn gebroken stukjes weer aan elkaar zou maken, bleek het tegendeel waar.
Maar vandaag heb ik een beslissing gemaakt. Mijn geluk hangt helemaal niet van iemand of een gebeurtenis af. Ik ben mijn eigen geluk en mijn geluk zit in mijzelf. ik ben degene die daar over beslist en niemand anders. En laat ik nou eigenlijk gewoon heel gelukkig zijn!
Ben ik dan niet meer verdrietig? Ja, wel.. heel erg zelfs.
Kan ik het nu achter mij laten? Nee, eigenlijk ook nog niet. Er moet nog een eerlijk en goed gesprek gevoerd worden, face to face.
Maar dat betekent niet dat ik dan niet gelukkig kan zijn.
En laten we eerlijk zijn.. wat moet je met een prins als je geen paleis hebt?
Dus, first things first, mijn paleis bewoonbaar maken. Daarna zien we wel verder.
Maar ik ben gelukkig. Gelukkig.
 |
| De inboedel van mijn paleis wacht geduldig af.. |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten